In de maling genomen
Tijdens mijn toets in de zesde klas van de lagere school heb ik diverse malen gekozen voor het werken in de natuur. "Wil je liever op kantoor of in het bos werken?" Nou laat mij maar lekker in het bos, gevolg was dat ik naar de Land en Tuinbouwschool gestuurd werd.
Daar moest ik kiezen tussen aanleg en onderhoud, bollenteelt of veeteelt. Ik heb nu nog steeds geen idee wat ik daar te zoeken had al is het nu wel gemakkelijk met onze veestapel en uit de kluiten gewassen tuin. Misschien had ik beter naar de LTS gekund en vandaar uit de MTS want techniek en computers is helemaal mijn ding, maar dat is achteraf.
Tijdens de vierjarige opleiding tot bollenboer waar ik ook al niets mee had werd ik als stagiaire naar de Vivo gestuurd in Limmen. De Vivo was een buurtsuper die onderdeel uitmaakte van de Vivo inkoop centrale o.i.d.
Deze Vivo werd gerund door een complete familie pa, ma, twee volwassen zoons en een schoondochter en pa was een soort levensmiddelen godfather die met de Vivo het hoogst mogelijke had bereikt, tenminste in de ogen van de rest van de familie. Toch was de familie in staat de klanten het gevoel te geven dat ze koning waren door nog net niet voor ze te buigen.
Ik had als puber op mijn opgevoerde Yamaha totaal niets met supermarkten, niet om boodschappen te doen en zeker niet om er te werken. In de vakanties werkte ik bij Velu autoparts waar ik remtrommels uitdraaide op de draaibank en remvoeringen verving. In mijn vrije tijd was ik aan het sleutelen, uitdeuken en spuiten aan auto's, motoren en brommers.
Nu werd ik verplicht gesteld om maar liefst vijf ochtenden stage te lopen in een bedrijf waar ik absoluut niets voor voelde.
De eerste vier keer ben ik niet geweest dus dat was gemakkelijk maar na de vierde keer moest ik bij de directeur van de school komen voor een gesprek. Daar werd mij duidelijk gemaakt dat ik niet deel mocht nemen aan het examen als ik ook de vijfde en laatste keer zou verzuimen.
Ik weet nog goed dat ik op donderdag ochtend om 8:30 bij de Vivo binnen stapte, ik kreeg een witte jas en koffie en moest de suiker prijzen en vervolgens in de winkel zetten. Nou het prijzen was niet moeilijk en snel klaar, ik pak de doos op en loop met mijn veel te grote witte jas (ik was toen één van de kleinste van de school) de winkel in. Omdat het voor mij de eerste keer was dat ik deze winkel van binnen zag moest ik mij even oriënteren.
Net door de deur komt er direct een vrouw van middelbare leeftijd uit het betere milieu op mij af en vraagt "jonge man weet jij waar ik de rijst kan vinden? ". Verbaasd kijk ik om mij heen en zeg "nou..... ik ben hier ook voor het eerst dus ik zou het ook niet weten" wat waarschijnlijk niet erg geloofwaardig overkwam.
De vrouw in kwestie ging op hoge poten naar de bedrijfsleider (pa) en riep "die jonge man daar neemt mij in de maling" en ging vervolgens de deur uit.
Daarna ging alles heel snel, de bedrijfsleider kwam op mij af en vroeg zijn witte jas terug en verzocht mij het pand te verlaten. Dat waren de enige 15 minuten in mijn leven dat ik in een supermarkt heb gewerkt. En nu na al die jaren maak ik in supermarkten nog steeds verkeerde grappen tegen managers en bedrijfsleiders, sorry het wordt nooit wat - ik en supermarkten.
Jaap Rumpingp.s. lees je in dit stuk steeds "mailing" i.p.v. "maling" dan zit je te vaak achter je PC!
